mrt
31
2017

Toon in Zuid Afrika

Hey Toon,

Dit bericht stond al een tijdje als “concept”, maar nu mag het gelezen worden 😉 Terwijl jouw lieve mama de strijd aanbindt met de kinderziektes bij je zusje, maak ik graag eens tijd vrij voor jou.
En vandaag, net op de 5de verjaardag van deze site mag het natuurlijk niet stil blijven!

Ik ben blij te melden dat jouw sticker al prijkt op mooie plaatsen. Ook vorige maand was je dicht bij mij in Zuid Afrika. Met een klein hartje liet ik toen je mama, broer en zus in België achter voor een vrijwilligers avontuur in Kaapstad.
Maar ook daar wist je mij te raken, lieve Toon. Je naam werd uiteraard vernoemd toen papa zichzelf presenteerde. Maar veel sterker nog, op een van de laatste avonden …

In Zuid Afrika heerste er namelijk al een paar maanden een extreme droogte. Aan toeristen werd aangeraden om zo weinig mogelijk water te gebruiken. In het journaal ging het tellertje "aantal resterende dagen water" telkens achteruit…

Toen we ‘s avonds nog een stapje in de wereld zetten, moest ik plots aan jou denken Toon. Ik zonderde me even af van de groep en ik kleefde een sticker onopgemerkt op een verkeerslicht. Toen plots … drup … drup … drup … het begon te regenen… Onbeschrijfelijk, alsof het zo moest zijn. Warme kussen – druppels 🙂 Ik kom je tegen in zoveel dingen. Wellicht omdat ik het wil zien, maar toch. Dat doet zoveel deugd! Dank je wel Toon-e-man.

Written by Gerrit in: Aan Toon,Algemeen,Even stilstaan |

5 Comments »

  • Alain Van Eeckhout

    Inderdaad telkens weer verrassend. Toon raakt ons op de minst verwachte ogenblikken. Op den duur zou ik hem nog vergelijken met Hem 😉
    Als vader moet je hart op zulke momenten jubelen, niet Gerrit !? Geniet maar van die topmomenten !
    Toon is midden onder ons 🙂

    Comment | 01/04/2017
  • Omi/mama Lut

    Pfff Gerrit!!! De tranen staan hier weer in mijn ogen, ook al hed je het al verteld. Heb het gisteren nog geschreven naar een oudleerlinge van mij die haar kindje ook verloren is, dat je op den duur bijgelovig zou worden van alles wat je rondom je ziet gebeuren, maar dat alles zijn betekenis en waarde heeft. Dit 5de jaar van alles weer herbeleven, maakt het weer wat moeilijker. Dinsdagavond samen met je schoonvader naar de film “Sprakeloos” geweest. Sommige passages even moeilijk omdat het me aan Toon liet denken, maar met de aller, allerlaatste zin uit de film, voelde ik het Gemis naar onze lieve pruts weer heel hard oplaaien, voelde ik mijn moederhart wenen om wat jullie hebben moeten meemaken en beslissen… met de nodige tranen als gevolg… Fijn dat Toon ook alles aanvoelt en de wereld rond mag reizen. Hele lieve warme knuffel voor jullie allemaal.xxx

    Comment | 01/04/2017
  • Robby

    goh Gerrit wat een mooi ontroerend verhaal weeral idd Toon blijft in de harten zitten en ook in onze gedachten ook al hebben we dat ventje nooit gekend hij blijft aanwezig, Ik moet je ook wel zeggen dat ik zoiets gelijkaardig heb met mijn grootmoeder ik kom haar overal tegen in de kleinste dingen zie ik dingen van haar voor raad ga ik nog steeds bij haar, eigenlijk zijn we gelukzakken dat we zo’n engeltjes bij ons hebben hé t is mss niet goed verwoord maar t komt recht uit mijn hart en we missen ze enorm maar zolang wij aan hen denken zullen we nooit alleen zijn.grtjes en ook dikke knuf voor gans je gezinnetje

    Comment | 01/04/2017
  • oma

    Toeval of niet gisteren een mooie vlinder uit ons tuinhuisje in de vrijheid gelaten. Heb dan ook eventjes Toon aangesproken en voelde aan of hij ons even kwam bezoeken. Hij is ook hier nog dikwijls aanwezig.
    De voorbije week heb ik hem telkens een bezoekje gebracht na het oppassen bij
    zijn zusje Anna. Ik kon Opwijk niet verlaten zonder eens bij zijn plaatsje te gaan .
    Dikke kus

    Comment | 01/04/2017
  • Omi/mama Lut

    Dit gedicht van Geert De Kockere, werd ongeveer op hetzelfde tijdstip dan jouw bericht gepost op fb, Gerrit. Waar is dat toeval??? xxxxxxxxxxxxxxxx

    Leven dat ophoudt,
    is minder dan je denkt opgehouden.
    Even misschien.
    Ja, even ademloos.
    En jij sprakeloos,
    zoekend naar woorden.
    Maar een oogwenk later al
    leeft verder wat heeft geleefd.

    En kijk,
    je vindt alweer woorden.
    Praat alweer over hoe mooi,
    hoe warm en hoe onvergetelijk.
    Er is weer adem.
    En dat is goed.
    Moet.

    Wat ophoudt,
    begint altijd weer opnieuw.
    En het is niet eens
    een kwestie van geloof.

    Comment | 01/04/2017

Leave a comment

Design originally made by: TheBuckmaker.com, improved by Cassy ICT