okt
28
2016

Mijn stille snaar trilt

Lieve Toon, 

5 jaar geleden waren de dagen van de week dezelfde als dit jaar. Alles wordt nog sterker beleefd. Op een woensdag geboren de eerste vrijdag ons eerste gesprek, nu vandaag 5 jaar geleden ook die vrijdag dat we hebben beslist jou te laten gaan. En dan komt weer die woensdag, we wouden jou twee weken geven lieve man of misschien beter gezegd ‘ons’ twee weken geven met jou.

Het zijn rare dagen tussen de drukte van het werk en het huishouden door.

Hoofdpijn, gevoeligheid en broosheid steken af en toe weer de kop op. Maar de wereld staat niet stil, geen tijd, soms geen begrip wij moeten mee met de drukte, met de massa. Dat wordt toch van ons verwacht.

Ook al geeft mijn lichaam aan… Stop nu rust.

Wat doet het deugd te weten dat ik vakantie heb op die o zo moeilijke dag. Een dag die je uur per uur, minuut tot minuut kunt herinneren. Zoals een geboorte is die ene 2 november 2011 in mijn geheugen gegrift. En je leeft daar naar toe zonder te weten hoe je die dag zal beleven.

In een roes? Met een traan of zonder een traan? Gevoelloos of vol emotie. Nooit weet ik het van te voren.

Maar wat ik zeker weet is dat je diep in mij leeft dat jij daar nog volop aanwezig bent en mij laat bewegen of me laat stil worden.

Dag lieve kleine man, diep in mijn hart… 

‘Hoe kan ik jou laten gaan’ zei ik 5 jaar geleden maar ik heb jou niet laten gaan. Papa en mama hebben jou bevrijd en je bent nu vrijer dan vrij en je zal nooit weg zijn.

Slaap zacht lieveling x

Written by Caroline in: Aan Toon |

10 Comments »

  • Omi/mama Lut

    Mijn lieve poppemie, vandaag 5 jaar geleden staat ook in mijn geheugen gegrift. Samen met mijn zus de graven gaan kuisen van mijn broer, mijn papa en mijn schoonmoeder. We hadden het kerkhof nog niet verlaten toen jouw telefoontje kwam. Het verschrikkelijkste van het verschrikkelijkste telefoontje dat ik ooit gekregen had. We gingen allemaal kapot…We hoopten de dagen daarvoor zoveel en écht. De wetenschap en de dokters kunnen toch zoveel… maar voor onze eerste grote schat niet genoeg… Ik zou niet liever willen doen dan al je pijn wegnemen, maar dat kan ik niet… en als ik mijn mama (jouw oma) haar ogen vol verdriet en pijn zie als we over mijn broer (jouw nonkel) praten, zelfs na 42 jaar.. dan besef ik des te meer… ik ben een mama met verdriet om de pijn van haar kind en een omi met verdriet om het Gemis van onze lieve Toon.Hou zo veel van jullie!!! xxx

    Reactie | 28/10/2016
  • Myriam

    Voor altijd in je hart, voor altijd elk moment van de dag of nacht.Je eigen vlees en bloed, jou kleine wonder, mijn stoere sterke teddybeer.Kan me niet voorstellen hen los te laten, was net nog bij hen op bezoek. Nu pas zag ik de bokaal bij Toon staan met zijn traktaties. Heel mooi en bedankt. Ik zal het zeker koesteren. Dikke knuffel.

    Reactie | 28/10/2016
  • Rosianne

    A big hug to all of you xxxxx

    Reactie | 28/10/2016
  • Lieve Caroline,

    Tranen springen in mijn ogen als ik jouw tekst lees, en opnieuw als ik de reactie van je mama lees. Zoveel verdriet… zoveel gemis. Ik kan me niet voorstellen hoe het moet zijn om voor de ‘keuze’ te staan om je kind te moeten laten gaan. Geen enkele ouder zou dit moeten meemaken. Maar hoe jullie het doen, samen als gezin, mét Toontje, is wonderlijk. Jullie waren van in het begin van ons rouwen een bron van inspiratie, een sprankel hoop van “zo kan het dus ook”… Het verdriet en het gemis is immens, maar ik weet zeker dat Toon niet trotser kan zijn.
    Xxx

    Reactie | 28/10/2016
  • Rolanda Smet

    veel sterkte in de komende dagen . Weet dat Toon ons allemaal eens doet stilstaan. Ik zal hem nooit vergeten.XXX

    Reactie | 28/10/2016
  • Gerrit

    Hey lieve Toon,

    Vijf jaar geleden was het voor ons een heel moeilijke dag. De vrijdag van het slechte nieuws …
    Deze namiddag heb ik dan ook eens de berichten op Facebook herlezen van weleer, toen hopende op een mirakel… Het doet deugd om alle mooie reacties te lezen van iedereen die je toen in hun hart sloot.
    Ik weet nog dat we vlug onze vrienden opbelden: “Kom maar langs, komende maandag en dinsdag om hem nog te zien.” Net als toen zijn we nog steeds zo trots op jou.

    Net terug van een jaarlijkse auto-keuring. Gek hoe broos en week je mij kan maken. Ik vroeg me af – en bereidde me ergens voor – op slecht nieuws. Zoiets banaal, alledaags … maar wel duidelijk dat je mij nog steeds goed weet te raken. Op de terugweg las ik dit mooie bericht van je mama.

    Inderdaad, vijf jaar geleden en nu plots zijn het dezelfde dagen de week als toen. Ik vind het wel mooi. Toen had ik geschreven dat we jouw lichtje zouden laten doven. Maar wat is het nu anders. We brachten jou net naar het licht toe, en zie je nu eens schijnen …

    Grote knipoog 😉 ,
    Je papa

    Reactie | 28/10/2016
  • Alain Van Eeckhout

    Verbondenheid, kracht die niet te breken is.
    Een relatie tussen jou en Toon met goede dagen, en mindere … Met jaarlijkse vieringen die Toon telkens opnieuw extra in de kijker zetten. Jullie relatie rijpt met de jaren, oprechte liefde is jullie rode draad daarin. Maar liefde is broos, is als een rietje … tranen zijn dichtbij, van verdriet en vreugde. Gelukkig ben je niet alleen met je verbondenheid. Gerrit staat naast jou. Neem hem dicht bij jou, hij ondervindt dezelfde emoties, begrijpt je als geen ander, samen ben je één. Een extra dikke knuffel voor deze dagen. XXX

    Reactie | 28/10/2016
  • anita

    Samen één, dat heeft denk ik die opa van Toontje mooi omschreven. Samen één geeft een enig en wonderlijk gevoel en tegelijkertijd voel je het gemis nog inniger. Samen één gaan jullie voor eeuwig zijn, samen met Tejo, Anna en Toontje er middenin. Sterkte!

    Reactie | 30/10/2016
  • oma

    Dag Toon,

    vandaag 5 jaar geleden hebben je mama en papa een voetafdrukje gemaakt in pleister en wat voor één !
    Je bent weer zo sterk aanwezig bij mij , ook gisteren was je erbij samen in het Hallerbos met opa,peter Jorik , mama, papa, Tejo en Anna. Ik kon niet nalaten op zoek te gaan naar paddestoeltjes een hint naar jou.
    Je blijft verder leven in een heel warm gezinnetje en diep in ons hart.
    Oma

    Reactie | 31/10/2016
  • peter

    Hoi Toon, deel van een vijfhoofdig gezin , vijf jaar reeds ….
    Gisteren hebben we thuis de eenjarige bloemen opgekuist en in de garage gezet. Klaar om te overwinteren. Ik maakte hun plaatsje schoon op de vensterbank en weet je wat daar zo trots , met kleurrijke vleugels open , uitdagend bijna , zat te pronken? Ja, een vlinder. Hij wou me precies zeggen: ” Ik let wel op de bloemetjes. Hou ze gezelschap tot na de winter. En dan denk ik : van hierboven zijn er ook die ons gezelschap houden , tot na de winter , tot alles weer “heropbloeit.” Ik denk , lieve Toon , dat jij al vaak mensen hebt laten ” her-opbloeien”. En dat te zien , te lezen , te horen , .. doet zo’n deugd.Het ga je daar goed, kleine man, in het licht van je fantastische ouders.
    Groetjes, Peter

    Reactie | 01/11/2016

Leave a comment

Design originally made by: TheBuckmaker.com, improved by Cassy ICT