sep
08
2017

Eerste schooldag

Hey Toon,

Een weekje geleden was het de eerste schooldag. Je beide oma’s hadden snel in de gaten dat dit voor jou wel heel speciaal zou zijn geweest.

Voor jou hadden we schriftjes, pennen en papier voorzien, klaar voor de eerste dag op de lagere school!
Voor het eerst uit het zicht van de speelplaats waar jou mama als kleuterjuf af en toe een oogje in het zeil kon houden. Wat vliegt de tijd lieve schat!

1 September en opnieuw de grote ochtend-drukte. Nadat ik samen je zusje, broer en mama had afgezet kon ik het toch niet laten om even tot bij jou te wandelen om de rust terug te vinden. Je doet me wat, lieve schat!
Op de terugweg zag ik deze mooie krans aan een gevel hangen, hoe toepasselijk! Uiteraard plaats ik je in het midden na wat knutselwerk 😉

Je mama vond ook deze prachtige tekst

hoe zou je nu

hoe zou je nu
de vraag die blijft
hoe zou je praten, kijken, spelen
hoe zou je nu toch zijn

in mij ben je gebleven
in mij ben je dichtbij

hoe zou je nu willen getroost
hoe zou je nu tegen me aan

hoe zou je nu
de vraag die blijft
hoe zou je lachen, zingen, leren,
hoe zou je nu toch zijn

in mij ben je gebleven
in mij ben je dichtbij
in mij groei je soms stiekem even
in mij
altijd in mij

– Merel Morre –

En nu juist vandaag, op de 2e verjaardag van je kleine zus zei je flinke broer Tejo plots in de auto: "Mama en Papa, ik mis Toontje vandaag". In het voorbijrijden moest ik het ook eens zeggen van hem: "Toontje, ik mis je lieve schat."
Hoe je 4-jarige broer toch al perfect kan aanvoelen dat op een gelukkige familie-dag als deze, jij er steeds hoort bij te zijn.

Written by Gerrit in: Aan Toon,Even stilstaan |

8 Comments »

  • Alain Van Eeckhout

    Tja, in de loop der jaren brengt elk ‘scharniermoment’ Toon extra dicht bij ons, in ons.
    Hoe leuk dat hij ook aanwezig is bij Tejo en Anna. Het doet natuurlijk ook een traantje wegpinken …
    Maar diep in mij, en steeds aanwezig, leeft Toontje ‘gewoon’ verder. Ik hou van mijn kleinkinderen !
    xx

    Comment | 08/09/2017
  • Omi/mama Lut

    Weeral slikmomentjes, en neen ik vind dat niet erg zolang jullie dat niet erg vinden. De drukte en de stress van dochterlief weet ik eerst aan die grote stap die Toon zou zetten. Zij beweerde van niet, maar onbewust… en dan terug de hese stem na de eerste schooldag…Denk dat een mama haar dochter onbewust en ongevraagd perfect kan aanvoelen. En wat wordt Tejo een mooie lieve schat met het hart op de tong. Super dat hij Toon ook mist. ‘t Ja, super??? Ja, eigenlijk wel. Want omdat hij zo hard wordt gemist is hij ook zo dichtbij. Knap gedaan Gerrit die krans van potloodjes! In jou zit wel degelijk creativiteit. Dikke kus lieve schatten allemaal. Tot morgen op het feestje van ons lieve poppemie, waar we Toon allemaal weer zullen missen. xxx

    Comment | 09/09/2017
  • Smits Marianne

    Mooi om te lezen en zo hartverwarmend, maar tevens ook zo herkenbaar. Op dagen als deze wordt ‘Toontje’ des te meer gemist. Vele lieve groetjes, mama van ‘Nele’.

    Comment | 09/09/2017
  • Liesbeth Pieters

    Wij hebben ook aan jullie grote schat gedacht die eerste schooldag.. Ik vind het mooi en ben blij als ik zie en hoor hoe mensen Toontje echt niet vergeten! Dikke zoen xx

    Comment | 10/09/2017
  • Lieve kleine Pruts van mij…

    Weet je
    Soms wil ik eens even vergeten
    Soms wil ik even geen gemis
    Wil ik even geen pijn
    Wil ik even terug gewoon zoals een andere mama zijn.

    In drukte lukt dat aardig. Voel ik geen gemis wil ik het ontkennen ook al weet omi het soms beter.

    Ik heb dan geen behoefte om terug naar dat gevoel te gaan.
    Waarschijnlijk een groot gevecht in mij.

    Maar blijven vechten lukt me niet want jij bent degene die ik zo graag zie.

    Kilo’s komen niet meer bij, mensen rond me zeggen dat ik voor mezelf moet zorgen. Maar mijn kindjes eten me letterlijk op. Ook al wil ik soms eens even time-out. Ik kan jullie niet lossen ik wil jullie alle drie steeds bij mij. Geen crèche voor Anna in de vakantie, gaan logeren bij omi en bonpapa als het echt eens moet. Niet zomaar om eens even rust te hebben.

    Tja en is dat erg?

    Ik ben nu ook geen gewone mama meer,
    Ik ben een mama die geraakt is, gebroken geweest is in duizend stukjes.
    Is het dan erg dat ik mijn potjes lijm steeds bij me wil hebben?

    Dat ik als een moeder kloek waak over jullie en moeite heb om wat ik jullie wil meegeven zou moeten lossen zomaar voor de andere?

    Het eerste leerjaar… Zelfs die gedachte kwam niet ineens bij mij, wou ik mezelf beschermen, had ik mijn harnas weer aangetrokken?

    Lieve Pruts met jouw zachte voetjes van toen,

    Ik hou van je verder dan de sterren en de maan…

    With Love

    Mama

    Comment | 16/09/2017
  • Omi/mama Lut

    Lieve, lieve poppemie, zou je zo weer in mijn armen willen nemen.Gisteren na de inbraak een serieuze emo-dag gehad, dus kost het me nu helemaal niet veel moeite om de tranen over mijn wangen te laten lopen, na zo’n mooi gevoelige, breekbare bekentenissen. Alhoewel, zouden anders ook wel gestroomd hebben. Ik voel enorm de pijn die jij ervaart met wat je schrijft.En ja, ik wil die pijn wegnemen en dat maakt het zo moeilijk dat ik de pijn niet van jou kan wegnemen. Maar onthou één ding, gelijk hoe of wat, mij hoef je niet te sparen. Een mama wil er steeds zijn voor haar kinderen of ze nu klein of groot of zelf mama of papa zijn. Lieve warme knuffel poezemien want ik hou enorm veel van jullie allemaal en mijn allermooiste, meest waardevolle juweeltjes zijn mijn kleinkinderen. xxxxxxx

    Comment | 16/09/2017
  • anita

    Hey sterremama en sterrepapa
    Loslaten zal ooit wel es lukken. Stapje per stapje. Loslaten is niet zomaar loslaten: het is anders vasthouden, weten en voelen dat het zo moest zijn ook al had je het veel liever graag anders. Loslaten en ergens ook vasthouden, met een innige liefde die voor altijd blijft. Geniet maar heel veel van Tejo en Anna, en ja: denk soms ook maar es aan jezelf, zonder schuldgevoel ook al is dat moeilijk. Ook omi waakt als een moederkloek mee over je 3 kleine schatjes en Toontje zal eeuwig een engelbewaarder zijn voor zijn kleine broer en zus.
    Liefs

    Comment | 14/10/2017
  • Als ik het moeilijk heb, surf ik naar deze site. Bij het lezen van al deze verhalen kom ik tot rust omdat wat hier geschreven staat ook juist hetzelfde is wat ik voel, ervaar. Het doet ontzettend pijn iemand te moeten missen en ook ik kan mijn kinderen zo moeilijk loslaten en waak ook over hen als een moeder kloek. Ik weet niet of dit goed is maar ik kan niet anders. Ik wil ze ook zo graag dicht bij mij houden, maar ik besef wel dat dit niet altijd kan. Liefs, mama van ‘Nele.

    Comment | 20/10/2017

Leave a comment

Design originally made by: TheBuckmaker.com, improved by Cassy ICT